i had a great day yesterday. i felt so special and and blessed. masayang masaya po ako. Maraming maraming salamat po sa lahat ng bumati sa akin. sarap ng pakiramdam ng maraming nagmamahal. it’s a love that fills my cup not just to the brim. it’s overflowing. I can’t help it but share also the love that i received to others.

- Jun-G Bargayao, Jr. -

Last weekend, I was in Arvisu House, the prenovitiate house of the Society of Jesus in the Philippines here in Manila. Jorge (aka Certified Palaboy) was there too. He was one of the retreat participants. After the retreat it was announced that he was accepted to the prenovitiate program of the Jesuits.

Syempre, naalala ko ang aking panimula sa Kapisanan ni Hesus. Apat na taon na ang nakalipas…

Sinulat ko po ito Hulyo, 2008…

Hulyo na pala.

Tatlong taon na ang nakalipas mula nang una akong pumunta upang manirahan ako sa Arvisu na isang Pre-novitiate House ng mga Heswita. Umuulan noon. Nasa taxi ako, tiniteks ko si Fr. Archie. Inilantad ko sa kanya ang aking nararamdaman. Kasing lakas ng tagaktak ng ulan ang tibok ng aking puso. Bumabaha ng pawis ang buo kong katawan. Tila yata nalulunod ako. Nahihirapan na akong huminga. Sana hindi ospital ang aking kahahantungan.

Simbilis ng ambulansya ang sagot ni Fr. Archie, “Holy anxiety. Magdasal.”

Nagdasal ako. Pumikit. Pumasok sa isip ko ang aking mission trip sa East Timor. Magbibigay ako ng talk noon tungkol sa pagsunod sa panawagan ng Diyos. Hindi pa man tinatawag ang pangalan ko upang magsalita, naliligo na ako sa pawis. Balisang-balisa ang aking damdamin. Malaking katanungan ang nasa isip ko, “Maiintindihan kaya nila ako?” Marahil tatango, tatawa, at tutugon sila ngunit hindi dahil sa talas ng aking pananalita kundi sa dating ng aking kilos. “Hindi ko yata kakayanin ito. Hindi si Jose Ramos-Horta ang kailangan dito kundi si Charlie Chaplin,” kutya ko sa sarili.

Kinalkal ko sa kaibuturan ng sarili ang lakas ng loob. “Para ito sa Kanya,” bulong ko. Kung mabagal ang pagtungo ko sa harap, mabilis naman ang pag-abot sa akin ng mikropono. Kaytagal bago ko nabitawan ang una kong mga salita, “Good evening.” Kailangan ko lang palang simulan. Himala! Nagwakas ang aking talk nang di ko namamalayan. Nagsimula akong takot, natapos naman ako na punung-puno ng lakas ng loob.

“Katipunan na po tayo sir.,” sabi ng taxi driver. Nataranta ako. Kay lapit na ng Arvisu. Masid ko ang pagtila ng ulan kasabay ang pagkalma ng aking dibdib. May takot pa rin ngunit batid kong may tapang na umuusbong sa aking puso.

Lumiko ang taxi sa B. Gonzales St. Huminto sa harap ng puting bahay. Iniabot ko ang aking pamasahe. Bumaba. Huminga ako ng malalim. Humugot ng lakas. Pinindot ang doorbell. Kaagad na may nagbukas, nakangiti. Si Bro. Raymund. Inabot ko ang aking kamay sa kanya at sinabi, “Good Evening!”

Inihatid ako ni Bro. Raymund sa aking silid. Nakaupo ako sa aking higaan nang aking marinig ang isang himig, “Ang sinumang sa Aki’y mananahan, nananahan din Ako sa kanya…” Hinaharana ako ng aking mga bagong kasambahay. Lubos ang aking kagalakan. Nang matapos ang harana, iniwan nila akong mag-isa. Iniayos ko ang aking mga damit sa aparador. Nilagyan ko ng bed sheet ang aking higaan. Naligo. Nagbihis. Nahiga. Naisip kong manalangin. Nagtungo ako sa chapel. Nagdasal, “Panginoon, narito ako. Alay ko ito Sa’yo.” Kasabay ng mga dasal na ito ang pagtulo ng aking mga luha; luhang nanggagaling sa bukal ng pagtitiwala.

Matapos ang aking pagdarasal, bumalik na ako sa aking silid. Kinuha ko ang aking celphone at nag-text, “Fr. Archie, maraming salamat po. Nandito na ako. Todo na ‘to!” Ang sagot ni Fr. Archie, “Enjoy!”

- Jun-G Bargayo, SJ –

whew! i’ve been very busy for the past few days. at least, the semester is over. i’m on sembreak now. i didn’t sign up for any recollection and retreat activities for the break. i thought of enjoying my free time. rest to the max.

what caught my attention today are the pinoy youtube stars, Cris Cendana and Gabe Bondoc. Great singers. prolific composers. celebrity looking.

here are some of their works:

introducing Cris Cendana’s New Day…

here’s gabe bondoc…

my random thoughts:
1. ang galing talaga ng pinoy.
2. there are many people who are so gifted and talented.
3. youtube is an opportunity to be famous.
4. one can use their giftedness to inspire and motivate others to enjoy living the gift of life.
5. cris and gabe are great artists.
6. la lang… sana ako din… hehehe…

last saturday, i watched the concert of bro utoy. lover boy pala yun. hahaha…

music is a beautiful gift from God. it touches the heart. it disturbs the mind. it refreshes the soul.

to all singers: keep singing

to all composers: keep writing songs. beautiful melody with inspiring lyrics.

to all musicians: continue to provide great harmony.

to me: keep listening… continue to be touched… always appreciate and affirm.

salute to cris and gabe!

galing galing! panalo!!!

- Jun-G Bargayo, SJ -

Balik aral na po. Pero… Good news! Wala na po kaming final examinations. Ginhawa po ito sa akin at sa mga kapwa ko mag-aaral sa Ateneo de Manila University. Siyempre, tuloy pa rin po ang ATENEO TASK FORCE ONDOY…

Noong binalita po na walang na kaming final examinations, naalala ko ang karanasang naisulat ko noon. Ito po yun…

*****

Tanghaling tapat at kay init. Nagmamadali ako. Sampung minuto na lang. Kailangan kong makarating sa paaralan bago mag-ala-una. Pawis na pawis na ako. Banat nang banat sa pagbibisikleta. Tutok na tutok. Mabilis na ang kabog ng aking dibdib. Hingal na hingal na ako. Pero wala na akong oras para magpahinga. Pedal lang nang pedal. Pedal lang nang pedal.

Isa’t kalahating kilometro pa. Napatid ang tanikala ng aking bisikleta. Sinubukan kong ayusin ito. Ngunit hindi ko na maayos.

Naupo ako sa gilid ng kalsada. Hindi ko alintana ang init ng araw.

Patay. Hindi na ako makakapag-exam. Hindi na nga ako nakabayad ng matrikula, hindi pa ako makakapag-exam. Sayang ang pagpapakumbabang pakiusap ko upang makahingi ng promissory note. Sayang ang review ko kagabi. Hindi na nga ako nakatulog. Sayang lang pala ang lahat.

Napayuko ako. Pumikit. Narinig ko ang mga bulong ng hangin. Hindi ko matanggap ang kanyang sinabi na okey lang yan. Kasi hindi okey ang aking nararamdaman. Pero, ramdam ko ang hagod ng hangin sa aking balikat. Napalamig nito ang umiinit na galit sa aking kalooban.

Dumilat ako. Nagpasyang takbuhin na lang ang paaralan. Iniwanan ko ang bisikleta sa tabi ng daan. Dalawang minuto na lang at magsisimula na ang aking exam.

Pagkalipas ng walong minuto, humahangos akong nakatayo sa labas ng gate ng paaralan. Sabi ng guard kailangan kong dumiretso sa guidance office para kumuha ng permission to enter the class slip. Hindi ako sumunod. Dumiretso ako sa classroom namin. Hindi ako pinapasok ng proctor, sabi niya kailangan ko daw pumunta sa guidance office. Wala akong magawa kundi ang sumunod. Ngunit wala pala si Ma’am Martinez na aming guidance counselor. May pinuntahan daw siya sabi ng secretary niya.

Umupo ako sa sofa. Puno ako ng pagsisisi. Sinisi ko ang aking bisikleta. Sinisi ko ang aking ina. Sinisi ko ang aking ama. Wala na kasi kaming pera, kahit dalawang piso lang na pamasahe. Sinisi ko na ang lahat. Sinisi ko ang sarili.

Naidlip ako sa inis.

Ginising ako ng isang mahinahong paghagod sa aking balikat. Tatlumpung minuto na pala ang lumipas. Dumating na si Ma’am Martinez. Okey lang yan, bulong niya. Siguro alam na niya kung bakit ako naroon.

Pinahidan ko ang aking luha. Napatingin ako sa mesa. Nakahanda na pala ang aking test paper. Sabi ni Ma’am duon na lang daw ako mag-exam. Sabay ng magkahalong pawis at luha ang naramramdaman kong pagkamangha at pagpapasalamat.

Natapos ko ang exam. Ipinasa ko ang aking papel kay Ma’am. Nagpasalamat. Umalis ako sa guidance office na nakangiti.

Palutang akong naglalakad palabas ng gate ng paaralan. Binaybay ko ang daan na tinakbo ko kanina. Naalala ko ang aking bisikleta. Hinanap ko kung saan ko ito iniwan. Ngunit hindi ko na ito makita. Magtatanong sana ako sa isang bahay nang nasumpungan ko ito. Naroon ito sa loob ng gate ng bahay na pagtatanungan ko sana. Nakita ako ng may-ari ng bahay, Kuya Sander daw ang pangalan niya. Agad niyang inilabas ang aking bisikleta. Laki nang tuwa kong nakitang maayos na ito. Inaayos pala ni Kuya Sander ang aking bisikleta. Labis ang pagpapasalamat ko sa kanya.

Umalis ako sa bahay ni Kuya Sander na may sigla. Gustung-gusto ko nang umuwi.

Pasado alas singko na akong dumating sa bahay. Pumanhik ako. Hinanap ko ang aking ina. Hindi ko pa naibababa ang aking bag, ikinuwento ko na sa kanya ang nangyari. Lumuha siya. Lumuha ako.

- Jun-G Bargayo, SJ -

Bagyong Ondoy… masamang balita. nakakalungkot. nakakapanghina.

Ateneo Task Force Ondoy… magandang balita. makinig. tingnan. pansinin.

nasalanta man ng bagyo… bagyo din ang dumating at dumarating na tulong mula sa mga kababayan ko.

hagupit ng bagyo, di magandang tanawin… ngunit, sulyap ko ang napakagandang tanawin ng pagkakaisa ng mga kababayan ko.

…walang tigil ang pagdagsa ng mga gustong tumulong… walang tigil ang pagdating ng mga tulong: pagkain, inumin, damit at pera… walang tigil din ang pagdala ng mga ito sa mga biktima ng bagyo…

di ko man naranasan ang iyak ng nawalan… pero naiyak din ako sa bawat tanaw ko ng mga tagaktak ng pawis ng mga libo-libong estudyante na walang batid ang pagod, mapadalhan lang ang mga libo-libong naghihikahos.

salamat o Diyos… salamat.

mamaya… bukas… sa susunod… masasaksihan ko naman ang bagyong magbibigay ng hindi hapis… kundi kagalakan sa puso.

pagkakaisa. pagtutulungan. pagmamahalan.

ito ay tatak PILIPINO.

- Jun-G Bargayo, SJ -

He who knows others is wise;

He who knows himself is enlightened.

He who conquers himself is strong.

He who is contented is rich.

He who acts with vigor has will.

He who does not lose his place (with Tao) will endure.

He who dies but does not really perish enjoys long life.

-    Lao Tzu  (Tao-Te Ching #33)   -

Reading this brought me back to a humiliating experience when I was still a novice. As a novice, I had a cloistered life. I just can’t go out anytime I wanted. Besides I didn’t have the money to defray strolling expenses.

At that particular experience, I was so happy because I was allowed to go out to the mall to buy materials needed for our apostolate activity. Two other novices went with me to get their haircut. When we arrived at the mall, we went straight to the barbershop. I left my two other companions there and walked toward the school supplies section of the mall.

I was enjoying the sites inside the mall, watching people passing by, when a guard suddenly approached me and said, “Sir pwede po ba kayong maimbitahan sa office?” (Sir, can we invite you to the office?) I did not hesitate because I thought I won in a promo. I willingly followed the guard. Inside the office, the guard said, “Sir, pasensya na, nakita kase namin kayo na may kinuha sa men’s accessories’ section.” (Sir, sorry about this but we saw that you got something from the men’s accessories section.) I was accused for shoplifting. I was accused for pocketing a belt. Read the rest of this entry »

Habang kumakain po ako ng pandesal kahapon, ang kuwentong ito ang aking naalala. Sinulat ko po ito noong ika-10 ng Enero…

*****

Naglalakad ako palabas ng aming subdivision, aliw na aliw akong pinagmamasdan ang mga pamaskong palamuti. Marami na rin ang nagbago sa paligid. Dalawang taon din bago ako nakauwi matapos pumasok sa Kapisanan ni Hesus.

Sa kanto, may isang Honda CR-V na huminto sa aking tabi. Tinanong ako ng driver, “Saan ka pupunta?” Sumagot naman ako kahit ako ay may pagtataka. Sabi ko, “Sa downtown po.”

“Sakay na,” niyaya ako ng driver. Read the rest of this entry »

Last Saturday my seven brothers in the Society of Jesus were ordained as deacons. I was one of their official photographers. Capturing their moments, zooming in to their expressions of joy made me feel their total self giving to God. They must have experienced many turning points in their lives that strengthened their vocation to the priesthood. I was reminded of one of mine.

July 2006, as part of my novitiate formation, I was assigned at the Philippine General Hospital (PGH) for my month-long hospital exposure. It was a month of an emotional roller coaster. I cried many times in my prayers because of the overwhelming realities about priesthood unfolding before my eyes. They were so difficult to face and accept. I realized that priesthood is never an easy path to take. I still have nine more years in formation. Yet I was invited by the Lord, through my Hospital trial, to start saying goodbye to the many desires of my life. This entails pains and hurts. This means death from within and I have to mourn. Read the rest of this entry »

Today is the Birthday of Mary, our mother. One of my journey experiences with Mary was our pilgrimage as Jesuit novices. We walked for four and a half days from Bucaue, Bulacan to Manaoag, Pangasinan. Our weapons were our prayer, kapal ng mukha and lakas ng loob. We need to knock on doors to beg for our food and shelter at night. Harvey (my partner) and I only had 500 pesos each, just enough for our bus tickets home.

Harvey and I decided not to divulge our identity as Jesuit novices. When people we met asked us why we were doing it, our ready-made answer was that we were doing a pilgrimage to Our Lady of Manaoag. I took our answer seriously, begging the Lord for me to know Mary more so that I may love her more deeply. I was praying to Mary to protect us and that nothing can harm us or endanger us. We did pray the rosary many times a day. It was my first time to pray to Mary for something that I thought I needed.

During that pilgrimage, Mary pointed out God’s love towards the poor. I have experienced being poor myself and I felt His love that a poor deserves. My entire experience described God’s love as follows: Read the rest of this entry »

A million thanks to mercygrass (a.k.a. sky ortigas) for creating this header for me.

*****